374. Thuis!

De zon schijnt maar het is frisjes. Je merkt dat het al later in het seizoen is. Het is 's avonds merkbaar steeds vroeger donker, de nachten zijn al koud en vochtig. Het gras van het eilandje is drijfnat, dus: natte voeten als je naar het toiletgebouwtje loopt. Je moet er wat voor over hebben.

Om kwart voor negen maken we los, richting huis. We zijn vandaag precies vier weken onderweg. Wat een luxe. Maar we zijn ook wel een heel ietsiepietsie trots op onszelf dat we het samen een maand lang op nauwelijks vier vierkante meter leefruimte zo goed kunnen volhouden... Desalniettemin lokt onze eigen badkamer, wasmachine en een groot bed nu wel heel erg!

Met tegenwind motoren we over de Fluessen en door het Prinses Margrietkanaal; een lang(dradig) stuk water. De noordooster is koud. We zitten met lange broek en twee truien aan. Halverwege de middag arriveren bij ons huis. In de tuin is het minstens tien graden warmer dan onderweg! We ruimen de boot uit en de wasmachine in. Bob hijst alle zeilen en spuit ze af met zoet water. Daarna kunnen ze lekker drogen in het zonnetje.




Het definitieve einde van een heerlijke vakantie. Wanneer ik het logboek invul, blijkt dat we de afgelopen vier weken 499 mijl gevaren hebben. Dat is niet niks!

- Posted using BlogPress from my iPad

373. Stavoren

Bob en ik zijn al vroeg uit de veren. Om klokslag 9 uur staan we klaar om te vertrekken. Nico en Elly doen het iets rustiger aan want zij hoeven nog maar een klein stukje te varen, naar Monnickendam. We nemen afscheid van elkaar. Het was erg gezellig met zijn viertjes. We hebben gelachen, koffie gedronken, geborreld, zijn uit eten geweest en hebben met elkaar de omgeving verkend. Het fijne is dat ieder zijn eigen 'huisje' bij zich heeft en zich kan terugtrekken wanneer hij/zij dat wil. Samen maar toch apart.

De wind, kracht vier, is noordoost, recht tegen. Het eerste stuk zijn we aan het motorzeilen, net zo lang totdat we wat hoogte hebben. Er staan vervelende golven. We worden door elkaar geschud. Met wat hangen en wurgen en heel hoog varen, redden we het net tot aan Enkhuizen. Voor laveren hebben we geen tijd, we willen vandaag tot Stavoren komen zodat we morgen thuis zijn. Net zoals we het de hele vakantie al treffen, gaat de sluis open als we aan komen varen. Dat scheelt weer.

Op het IJsselmeer is het heerlijk zeilen. De golven zijn wat aangenamer en de wind is wat geruimd. We blijven erbij dat we het Markermeer een vervelend water vinden. We denken dat het komt omdat het ondieper is/omdat het een vervelende golfslag heeft/omdat er zoveel waterplanten zijn/omdat het niet zoveel leuke plaatsjes heeft. Geef ons maar het IJsselmeer. Daar zijn we bekend en voelen wij ons thuis.

Na een fantastische tocht, het is onbewolkt en niet te koud, gaat ook de sluis van Stavoren voor onze neus open. Er is nog net een klein plekje aan het eilandje waar de Sylke precies in past. Het lijkt wel of we opeens op een camping verzeild zijn geraakt. Overal kinderen aan het spelen en het zwemmen, mensen aan het barbecuen en picknicken, tentjes en campingstoeltjes. Er heerst een hele gezellige vakantiesfeer. Van schrik duiken wij uit ons vooronder onze eigen piepkleine vouwstoeltjes op. Voor het eerst deze vakantie. Heerlijk in het zonnetje smullen we van de kibbeling waar we zo lang naar uitgekeken hebben... Na de koffie maken we een verplicht rondje over de dijk en wandelen we naar de supermarkt. Die heeft zowaar op dit uur van de dag nog brood. Dat scheelt morgen eerst boodschappen doen. Dan kunnen we gelijk weg. Het huis roept ons...!







- Posted using BlogPress from my iPad

372. Durgerdam

We hebben een langzame start. Eerst croissantjes en een krant halen; kopje koffie erbij... De sluis draait toch niet eerder omdat de Velsertunnel gesloten is en de brug over de sluis daarom niet in het spitsuur opent. Goed excuus.

We hebben een voorbeeldige rit over het Noordzeekanaal. Alles zit mee. Ook de Oranjesluizen en de Schelingwouderbrug. Het lijkt alsof ze op ons hebben gewacht.










We zijn al vroeg in Durgerdam. We hebben er even over gedacht om gelijk door te varen richting het noorden, maar de wind staat tegen (alweer) en het is best wel frisjes. Het kleine, vriendelijke haventje ligt beschut en we liggen er graag. Het is zo'n lief dorpje met de poppenhuisjes op de dijk en het wapperende wasgoed langs de weg. We hebben nog tijd genoeg, dus waarom niet...




Het is bijna traditie: in de vakantie eten we een keer pannenkoeken. Bob moet eraan geloven!



- Posted using BlogPress from my iPad